नोकरीचा शोध
अर्ज करणं आता टंकलेखनाचं काम राहिलेलं नाही.
प्रत्येक अर्जाला वीस मिनिटं. तेच नाव, तोच पत्ता, त्याच तारखा पुन्हा टाइप करणं, आणि तेच पत्र कंपनीचं नाव बदलून पुन्हा लिहिणं. हा भाग JobHunter करतो. मग थांबतो, आणि जे लिहिलं ते तुम्हाला दाखवतो.
खात्याशिवाय बघा: 4 क्रेडिट, ना ईमेल ना कार्ड.
सुरुवात तुमच्या सीव्हीपासून. एवढंच.
तुमच्याकडे आधीच असलेली पीडीएफ ओढून टाका. JobHunter ती वाचतो आणि तुमचं प्रोफाइल उभं करतो: अनुभव, शिक्षण, कौशल्यं, भाषा. बाकी सगळं तिथूनच निघतं.
पत्ता पुन्हा लिहावा लागत नाही. फोनही नाही. आणि 2019 मधली ती तारीखही नाही, जी आता कुणालाच आठवत नाही.
शोध प्रत्येक जाहिरात उघडतो आणि शेवटपर्यंत वाचतो.
तुम्ही सांगता कोणती पदं हवीत, कुठे, दुरून की कार्यालयात, आणि काय अजिबात नको. मग तो एकेक जाहिरात उघडतो, पूर्ण वर्णन वाचतो आणि तुम्हाला न जुळणारं बाजूला टाकतो.
हे घडताना तुम्ही पडद्यावर पायरीपायरीने बघता. कोणतीही काळी पेटी नाही.
त्याच नोकरीसाठी सीव्ही आणि पत्र लिहितो.
तीच फाइल कंपनीचं नाव बदलून नव्हे. तुमचा प्रवास त्या जाहिरातीसाठी सांगितलेला, नोकरी देणाऱ्या कंपनीच्या रंगांत.
आणि तुमच्या नजरेस पडण्याआधी तो तुमच्या प्रोफाइलशी ताडून पाहिला जातो. न घेतलेली पदवी नाही, काम न केलेलं वर्ष नाही.
फॉर्म भरतो. आणि थांबतो.
रकाना रकाना, जोडपत्रांसह. मग बाजूला होऊन तुमची वाट बघतो.
त्याने लिहिलेलं तुम्ही वाचता, हवं ते बदलता, आणि पाठवा दाबता. शेवटची क्लिक तुमच्याशिवाय कधीच होत नाही, आणि तेच तुमच्या अर्जाला बॉटने सोडलेल्या शेकडो अर्जांपासून वेगळं करतं.
फरक कुठे आहे
भरती करणाऱ्यांना आता कळतं की अर्ज बॉटने केला आहे.
त्यांच्या इनबॉक्समध्ये शेकडोंच्या संख्येने सोडलेले अर्ज भरलेले आहेत, सगळे सारखेच, एकही कुणी वाचलेला नाही. त्यामुळे अर्जांना दिली जाणारी वागणूक बदलली, आणि चांगल्या दिशेने नाही.
तुमचा अर्ज एका माणसाने वाचून मंजूर केलेला म्हणून पोहोचतो, कारण पाठवा तुम्ही दाबलंत. तुमच्यासाठी हे थोडंसं जास्त काम आहे, आणि ज्याला तो मिळतो त्याच्यासाठी फार मोठा फरक.
काहीही रचलं जात नाही
सीव्ही आणि पत्रातलं प्रत्येक वाक्य तुमच्या प्रोफाइलमध्ये जे आहे त्यातूनच येतं, आणि तुम्ही वाचण्याआधी एका तपासणीतून जातं. जे तुम्ही केलं नाही, ते दिसतच नाही.
तुमचा पासवर्ड तुमचाच राहतो
नोकरीच्या संकेतस्थळांवर तुम्ही स्वतः लॉग इन करता, त्या संकेतस्थळावरच. पान वाचलं जाण्याआधी पासवर्डचे रकाने एजंटपासून लपवले जातात, त्यामुळे त्यात तुम्ही जे लिहिता ते तुमच्या उपकरणाबाहेर जात नाही.
एकाच पोर्टलला बांधलेलं नाही
कंपन्यांची करिअर पानं आणि सर्वाधिक वापरल्या जाणाऱ्या अर्ज प्रणाली चालतात, कारण एजंट पान जसं आहे तसं वाचतो, प्रत्येक संकेतस्थळासाठी वेगळा भाग लागत नाही.
कुणासाठी आहे
ज्यांचा नोकरीचा शोध फॉर्म भरण्यात बदलला आहे त्यांच्यासाठी.
पहिले पन्नास
शिक्षण संपलं आहे आणि तुम्ही पहिले पन्नास अर्ज पाठवत आहात. थकवतं ते नोकऱ्या निवडणं नाही. थकवतं त्यानंतरचं सगळं.
क्षेत्र बदलणं
तुमचा अनुभव उपयोगी आहे, पण प्रत्येक जाहिरातीसाठी तो वेगळ्या पद्धतीने सांगावा लागतो. आणि तिसाव्या वेळेला नेमकं तेच सर्वात जड जातं.
परदेशातून अर्ज
तोच फॉर्म, दुसऱ्या भाषेत, पुन्हा एकदा. अ‍ॅप वीस भाषा बोलतो आणि तुमच्या फोनच्या भाषेत उघडतो.
किती खर्च येतो
प्रत्येक अर्जाला एक क्रेडिट. प्रत्येक शोधाला दोन.
बदल्यात काहीही न देता तुम्ही 4 क्रेडिटने सुरुवात करता: ना ईमेल, ना कार्ड. ईमेल दिल्यास दर महिन्याला 10 मोफत मिळतात. विकत घेतलेले कधीच संपत नाहीत.
20 अर्ज, किंवा 10 शोध.
50 अर्ज, किंवा 25 शोध.
120 अर्ज, किंवा 60 शोध.
तुमचा सीव्ही चढवा आणि तो काय लिहितो ते बघा.
पाच मिनिटं लागतात आणि कोणतंही कार्ड मागितलं जात नाही. लिहिलेलं तुमच्या उपयोगाचं नसेल तर पाठवू नका. आणि निदान कळलं तरी, जे आधी कळत नव्हतं.
जाहिराती नाहीत. ट्रॅकर नाहीत. खातं तुम्ही अ‍ॅपमधूनच, हवं तेव्हा, पुसून टाकता आणि सगळं त्याच्याबरोबर जातं.